Að (strætó)ferðum meðtöldum tók vinnudagurinn 11 og hálfan klukkutíma í dag. Og hvað haldið þið að hafi beðið eftir mér þegar ég kom heim? Jú, meiri vinna!
Kóóóóók…
Og nýtt ár er komið, fyrir löngu…
Það brást aldrei á meðan þessi síða var sem virkust að yfir jól og áramót lá hún að kalla niðri. Það kemur því varla á óvart að eftir nokkuð góðan nóvember og þokkalegan fyrri hluta desember skyldi koma alveg dauður tími. En nú bætum við úr því eins og hægt er og hefjum nýtt bloggár, sem vonandi verður mun merkilegra en þau sem á undan eru liðin.
Gleðilegt ár!
Gleðileg jól!
Í þessum skrifuðum orðum er Guðný að spila miðnæturmessu og Karitas steinsefur GERSAMLEGA BÚIN AÐ VERA eftir frábært kvöld. Ég er að skoða nýja hlaupaúrið sem Guðný snillingur gaf mér í jólagjöf! Meira af því síðar…
En ég sendi bestu jólakveðjur til allra sem lesa!
Ný jólahefð
Það sem manni finnst algerlega nauðsynlegt til að jólin geti komið getur verið eitt og annað, og ástæðurnar fyrir því í raun hverjar sem er. Hér á bæ er ein ný orðin til á síðustu þremur árum, og það eru heimagerðar flatkökur! Ástæðan er einföld: Þær eru bara svo miklu betri en úr búð, og með fullt af hangikjöti og smjöri eru þær hinn fullkomni jóladagsmorgunmatur. Mmmmmmm…
Og áður en einhver spyr, Guðný bakar þær, ekki ég.
Allt of seint tónleikaplögg!
Í kvöld klukkan 20:30 mun Kór Fella- og Hólakirkju halda jólatónleika i kirkjunni ásamt Katie Buckley hörpuleikara, Áshildi Haraldsdóttur flautuleikara og einsöngvurum úr kórnum. Ég get lofað mjög fallegum og skemmtilegum tónleikum með verulega flottum kór og frábærum stjórnanda, einsöngvurum og hljófæraleikurum. Miðaverð er aðeins 1500 krónur og á eftir er boðið upp á heitt súkkulaði og piparkökur í safnaðarheimilinu.
Desember er galinn!
Ef einhver skyldi hafa haldið að hér væri allt stopp þá er það rangur skilmysingur, hér hefur bara varla verið stoppað til að anda síðasta mánuðinn. Ég hef meira að segja trassað að æfa mig (usss…..) sem ég var annars kominn svo vel í gang með. Það er eins gott að það detti ekki alveg niður því nú fjölgar stöðugt giggunum með Bucinae Boreales og það sem við erum að spila er ekkert létt (ekki allt a.m.k.). Til að fá hugmynd um hvað við erum að spila er best að fara á youtube og leita að Mnozil Brass. Snilldarmúsík en þótt við séum klárir þá erum við ekki alveg svona góðir…
Spam er merkilegt fyrirbæri…
Það er einn spammari sem er búinn að finna bloggið mitt og mokar hér daglega inn nokkrum kílóum af kæfu. Akismet spam filter finnst kæfa góð svo þetta er ekkert vandamál, ég er ekkert of góður til a smella daglega á “Empty Spam”. En nafnið sem þessi spammari gefur upp er í hæsta máta undarlegt. Hvernig dettur spammara sem mokar inn lélegri ensku í hug að kynna sig sem “Elektrische Zahnbuerste”??? Eru rafmagnstannburstar orðnir svo háþróaðir að þeir eru komnir í auglýsingabransann?
Mér er spurn…
Afmæliskveðja!
Til hamingju með afmælið Guðný!!!
Og rétta svarið kom!
Það var múmínhúsið sem var í hlutverki túbunnar, og strompurinn var munnstykkið!
Kannski koma fleiri getraunir, þessi virkaði vel! 
Ég ætti að vera oftar með getraunir!
Þær fá a.m.k. fólk inn á síðuna til að gá. Ef þið hafið tillögur um hvað þið viljið sjá hér inni skuluð þið endilega koma með þær. Það er ekkert víst að ég geri neitt í því en þó líklegra en ef ég veit ekki af tillögunum.
Mmmmmmmmmmmmmm…
Hér er verið að baka! Og nú eru eðlisfræðibækurnar mínar í hlutverki kökupressu! 
Vísbending fyrir getraunina
Á því sem Karitas notaði sem túbu er lítið mjótt stykki sem hægt er að taka af og var því notað sem munnstykki (og þegar hún var búin að spila tók hún “munnstykkið” og setti það í munnstykkishólfið á trompettöskunni!)…
Og nú getraun!
Sennilega frekar erfið en látum hana vaða samt:
Karitas ákvað í kvöld (eftir að hafa aftur horft á túbuþáttinn úr Sigurd og Symfoniorkestret) að nú þyrfti hún að æfa sig á túbuna! Hún á að vísu ekki túbu svo hún fór að líta í kring um sig eftir einhverju sem gæti verið túba. Þegar það fannst spiluðum við dúett á trompet og “túbu” og svo bættist meira að segja orgel heimilisins við!
Spurt er: Hvaða leikfang var notað til að vera túba?
Svör í kommentin. Rétta svarið kemur eftir viku…
Mínir menn!
Ég hef sjaldan verið eins stoltur af að styðja Leeds United og í dag.
Karitas túbuleikari!
Ef eitthvað er að marka valið á sjónvarpsefni hjá Karitas í dag þá fer hún að læra á túbu! Hún er heima með kvef og hefur beðið hvað eftir annað um að fá að horfa á túbuþáttinn í “Sigurd og Symfoniorkestret”. Hún er núna búin að horfa á hann fjórum sinnum, bara í dag. Hún talar um að sig langi í litla túbu!
Það þarf ekki alltaf að vera með læti á trompet
Eins og mér finnst það samt gaman…
Svona í tilefni af fyrsta í aðventu
Í framhaldi af snjóblogginu…
…má geta þess að Karitas fór á skíði í dag, og stóð sig glæsilega. Við fórum hring hér á bak við blokkina og hún var varla í neinum vandræðum. Stafirnir þvælast þó ennþá fyrir meira en þeir hjálpa, en það kemur.
En henni fannst samt skemmtilegast að detta á rassinn!
Þá er kominn tími til að leggja sitt af mörkum…
…svo brassleikarar framtíðarinnar fái ekki óspilandi parta! Bucinae Boreales (brass ensemble sem við Finnbogi drógum í gang ásamt fleirum) á að spila fyrir hóp hljóðfærafræðinema á morgun og svo laugardaginn eftir hálfan mánuð, bæði músík sem við höfum verið að æfa og svo eitthvað sem þau hafa gert. Stefnt er að því að útrýma pianissimo innkomum í þrístrikaðri áttund…
Snjór!!!
Karitas var aldeilis ánægð með að sjá snjóinn í morgun, og ekki ein um það! Það er alveg ótrúlegur munur á því að vera á ferðinni í snjó eða í rennblautu myrkri og það eitt og sér er nóg til að vega upp fyrirhöfnina sem snjórinn óneitanlega veldur. Og svo er hægt að fara á skíði! Og taka jólakortamyndir! Og gera snjókalla (hvað haldiði að Karitas hafi ætlað að gera á leikskólanum?)! Snjórinn er meira að segja betri fyrir golfvellina því án hans er grasið óvarið í frostinu, það er stór partur af ástæðunni fyrir því hvað golfvellir voru seinir í gang síðasta vor.
En það var skrautlegt að keyra í vinnuna ofan úr Breiholti í morgun…
Og þá var kátt í höllinni!
Guðný kom heim í gær eftir að hafa verið viku í Kaupmannahöfn og sótti Karitas á leikskólann. Þið getið rétt ímyndað ykkur að Karitas var ánægð með það! Það sem eftir var dags var hún varla til í að líta af mömmu sinni, hvað þá meira. Karitas hrundi svo út af upp úr 8 og þá upphófust miklar æfingar, við Guðný hvort með sín heyrnartólin til að trufla nú hvorki nætursvefn nágranna né hvort annað. Æfingademparar og æfingaorgel eru snilld!
Endurreisnin heldur áfram!
Nóvember 2011 er á rúmri viku orðinn “bloggaðasti” mánuður síðan nóvember 2009 (jafn janúar 2010), og ég er mjög sáttur við hvernig síðan þróast núna. Ólíkt síðustu fjórum árum eða svo finnst mér ég ekki vera að kreista bloggpósta út úr engu þá sjaldan að ég skrifa. Það ætti að þýða (þótt ég sé kannski ekki dómbær á það sjálfur) að síðan verði miklu skemmtilegri að lesa fyrir vikið.
Annars var stungið upp á því í kommenti að ég tengdi bloggið við Facebook til að nýjar færslur birtust þar sjálfkrafa, ég var búinn að setja tenginguna upp, en svo hætti ég við. Ástæðan er einföld; Ég get ekki treyst Facebook til að dreifa ekki því sem ég set þangað inn mun víðar en ég leyfi þeim (já ég veit að bloggið er ekkert lokað og það stendur ekki til en ég stilli því ekki upp til sýnis heldur). Ég vil heldur fá inn lesendur sem koma hingað af því að þeir hafa áhuga á að lesa þótt það gerist hægar. Þessi ákvörðun er svo sem ekkert meitluð í stein og það er ágætt að vita af Facebook möguleikanum fyrir staka pósta (t.d. tónleikaplögg) sem ég vil vekja mikla athygli á en ég ætla að halda mig við gamaldags bloggdreifingaraðferðir í bili. Það felst (að mínu mati) helst í því að lesa aðrar síður og taka þátt þar. Þannig dreifðist bloggið þegar bloggblaðran var að verða til og það gerðist mjög hratt, alveg nógu hratt fyrir mig.
Kannski skipti ég um skoðun, ég einfaldlega veit það ekki.
Græjan sem ég er að spá í
Ég væri sko alveg til í einn svona! Verst að hann skuli kosta 350.000…
Ég er ekki hægt…
Það tók sennilega heilan sólarhring frá því að ég fór aftur að æfa mig á trompetinn þar til ég var dottinn í græjupælingar og farinn að spá í hvernig hljóðfæri ég ætti nú að fá mér næst. Það virðist vera alveg sama hvað ég er að gera (tónlist, golf, tölvur, hjólreiðar), alltaf dúkkar græjunördinn upp. Ég ætla samt að láta duga munnstykkin sem ég pantaði um daginn (og ættu að koma hvað út hverju), það er kannski betra að sýna að eitthvað verði úr þessu hjá mér áður en ég fer að spreða.
Svona á að spila (og syngja)…
En ég verð að viðurkenna að ég hef hreinlega aldrei séð svona piccolotrompet í notkun nema á youtube:
Æfingademparar eru snilld!
Ég bý í blokk. Ég spila á trompet. Þetta tvennt getur í sameiningu valdið hrikalegum vandræðum ef maður passar sig ekki því af einhverjum dularfullum ástæðum eru ekki allir eins hrifnir af því að heyra spilað á trompet og ég er. Til að forðast árekstra við nágranna er því nauðsynlegt að eiga æfingadempara sem dregur úr hljóðstyrknum án þess að öll intónasjón fari fjandans til.
Það hefur raunar svo til ekkert reynt á þetta undanfarin ár þar sem ég hef verið álíka duglegur við að æfa mig og ég hef verið við að blogga síðan við fluttum heim en ég ákvað um daginn að nú væri nóg komið og setti niður æfingaplan (sem stendur a.m.k. ennþá, kemur í ljós hvað ég endist). Nú er ég búinn að blása í Yamaha Silent Brass æfingademparann minn 6 kvöld í röð án þess að neinn hafi kvartað (og við erum að tala um kvöld, í gærkvöldi byrjaði ég klukkan 11). Eini gallinn er að demparinn passar ekki í piccolotrompetinn svo hann þarf að bíða eftir að ég komist út í kirkju.
Í framhaldi af sögunni um Karitas og Papageno…
Þegar Sarastró birtist á skjánum í brúðuútgáfu (með mikið dökkt hár og skegg) og byrjaði að syngja heyrðist frá Karitas: “Þetta er pabbi! Nei! Þetta er Jesú!!!”
Bach uppeldið leynir sér ekki…
Yfirhalning á síðunni
Eins og stungið var upp á í kommenti hér að neðan lét ég ekki duga að breyta útlitinu heldur er ég að taka til í linkum líka, henda út þeim sem virðast vera alveg hættir og tína til nýja. Það sem ég bætti við núna er linkur á heimasíðu Kórs Fella- og Hólakirkju (eins og stendur á linknum er sú síða niðri eins og er svo það þýðir lítið að fara þangað núna), og á tvo bloggara sem er svakalega skemmtilegt að lesa. Endilega lítið á. Einnig skellti ég inn link á Sumartóna í Elliðaárdal.
Karitas snillingur!
Svona fyrir þá sem ekki hafa þegar heyrt söguna:
Í lok síðasta vetrar var boðið upp á sýningu á “styttri útgáfu af styttri útgáfu af brúðuútgáfu” af Töfraflautunni fyrir ungbarnahópinn í Allegro Suzukiskólanum (sem Karitas hafði verið í síðustu tvo vetur). Karitas var mjög hrifin af Papageno sem var meðal annars í svakalega flottum skóm (svona hirðfíflaskóm með tánni upp í loft, ef ég man rétt). Allt sumarfríið var hún við og við að rifja upp hvað hann hefði verið skemmtilegur en svo sló hún okkur alveg flöt þegar skólinn byrjaði aftur í haust. Þá fór hún að leita að skónum hans í fatahenginu! Hann var jú í tónlistarskólanum og hlaut að hafa farið úr skónum frammi eins og aðrir…
Sko, þetta look hentar mér betur!
Svart og skuggalegt eins og ég vil hafa það. Minnir á fyrsta Blogger lookið hjá mér.
Og varla getur maður kvartað yfir að enginn lesi…
Frá því ég setti inn færsluna í gær hefur einn komið inn á síðuna. Besti dagur í innlitum frá því ég færði mig í WordPress (2007) var 141 svo það vantar ekki nema 140 manns á næsta klukkutímanum til að jafna það:) Þetta heitir sjálfskaparvíti. Ég ætla samt að láta reyna á það hvort ég get rifið þetta upp aftur og til þess verð ég að skrifa og almennt sjá til þess að eitthvað gerist hér. Mér finnst samt eins og ég hafi hugsanlega eitthvað meira að segja núna en fyrstu mánuðina (og árin) eftir að við fluttum heim, það má a.m.k. reyna.
Kannski ég skipti algerlega um útlit?
